می ترسم...
می ترسم تو نباشی و اشکهای غریبانه تو باشد
که از آسمان بر صفحه روزگارفرو می چکد
وقتی تو نیستی...
باران تمام اشکهای دلتنگ را همنوا با خویش جاری می کند
وقتی تو نیستی ...
باران همان نبودن توست که قطره قطره گریه می شود
در جای جای زندگی...
باران را بی تو نمی خواهم...
وقتی که نمی دانم تودرکجای زمین برخطاهای من اشک میریزی
و گناهان مرا دل نگرانی!
باران را نمی خواهم...
که باران اشک توست برای شستن زمین ازتمام بدیها و زشتیها
من اشک تو را نمی خواهم...طاقت ندارم
وقتی تو نیستی باران را نمی خواهم
حتی اگر زیباترین و زلال ترین باشد...
تو باید باشی
تا باران تمام وسعت کویری خاک را سیراب کند
وگرنه...
دور از تو...
هیچ سیلابی تشنگی های زمین را اقامه نخواهد کرد...
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389ساعت 19:18 توسط سرباز
|
حدیث عاشقی:
من دعا می کنم که دعای فرزندم
و دعای فرزند فرزندم
و دعای فرزندان فرزندم
مستجاب شود
وقتی که می گویند :
(( بابی اَنت و اُمی یا اَبا عبدالله...))
+ نوشته شده در پنجشنبه دوم دی 1389ساعت 11:23 توسط سرباز
|
دارم میرم مشهد...
دیار یار دیرین...
مشهد برای من مثل مکه. مدینه.یا کربلا میمونه....
آخه من مثل خیلیا
سالی دو. سه بار نمیرم مشهدکه برام عادت بشه...
بار اول دو سال پیش بود
بار دوم....هنوز نرفتم.
دوست دارم اگه رفتم اذن ورودم و از باب الجواد بخونم ..
نرم تو وهمون گوشه وایستم و سرمو بندازم پایین وبگم...
آقا جون دو سال پیش بهتون قول دادم آدم بشم ولی...
نشد آقا سعی کردم اما نشد...
نه اینکه نخوام...نتونستم...
هیچی نمی خوام...
نه حاجتی ...نه خواسته ای...
هیچی ...هیچی..
این بار اومدم که فقط بهت بگم شرمنده ام...
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم آبان 1389ساعت 20:35 توسط سرباز
|
الم یعلم بان الله یری...
می بینی
و من میدانم که می بینی...
اما...
چه سخت است
بیدار کردن کسی که خود را به خواب زده
و من بازهم می گویم که...
بیدارم!!
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم آبان 1389ساعت 19:2 توسط سرباز
|
خداوندا!
ای سرپرست من!
هماره که می پرستم سرپرستی را که پرستارم است
از پرستشم می پرسم...
آیا پرستشت کافیست؟؟؟ نه...نه..
پی واژه ای ومعنایی وارسته تر می گردم
وارسته و خالی و رها از من
آخر میدانی خداوند!
مادامی که واژه می گوید: من می پرستم
هنوز من و منیتم با من و بر من و بر پرستشم مستولی است
حال آنکه باید تنها تو باشی...تو.
من چه می کنم خداوند؟
چه کنم که در آنِ پرستشت از من ومیم افعالم فارغ آیم
یاری می خواهم و یار می جویم
و این جستن وگرد خویش گشتنم
در نظرت چه خنده آور است خداوند....
وقتی که نزدیکتر از من و در منی
دیگر چه جستجویی............
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم مهر 1389ساعت 14:17 توسط سرباز
|
